Meçhul şeyler..

Kendime bile sölemekten çekindiğim yalanlarım vardı benim..Biliçsizliğimle taş kaldırımın dibine uzanmışım..Asvaltın ateşi sırtımı dağlıyor adeta..Karışıp giden yıllarıma inat of çekesim geliyor...Nefesim kursağımda kalıyor dilimin ucuna yetişemiyor... Annemin demli çay kokusunda mutfakta kahvaltı yaparken bir çocuk suretini hatırlıyorum karşımda hep..Ben onunla konuşurdum içten içe her dakika..Otobüste yerim hep koridor tarafıydı benim çünkü o daha çok pencere kenarını severdi ve yol ışıklarının altında kaybolum geri belirirdi..Yazmaya sıkıntılı olduğum saatlerimde her zaman karşıma oturdu..Gülümsememin iticiliğini bir yana bırakıp gözlerinin içine bakarak yalanlar boşaltırtım ona..Oda hep yemiş numarası yapıp hızlıca kalkar yerinden ve gülümserdi sarılırdı boynuma...Zaman simetrisi bile hep ileriye akarken hayatımın,bende her geçen dakika özlüyorum ona dair anılarımı...Kopamadığım geçmişimin düştüğüm yollarında dizlerimin kanayan yerleri sızlıyor böyle durumlarda...Fakat bu durumlarda karşıma aldığım küçük çocuğum artık yok..Benim kayboluşumda oda kendini kaybetmeyi seçti.Yada ben yine bir yalana daha sığınarak cümlelerimi kendimi avutur gibi beyin kemirgen yüreğimin ıslak gözyaşlarını dindirmek için sıralıyorum ardın sıra...Affetmenin telkinine sığınmak artık manasız geliyor..Kaçacak bütün fare deliklernin önüne betondan duvarlar örülmüş...Peki ya şimdi diyorum karşıma çıksa ve sorsa bana kaldırımın kenarındayken ışıkların altına teslim olduğunda neden beni yanına almadın? yada bir ufak kol mesafesi açıp yanına uzanmama neden izin vermedin diye...İşte böyle çaresiz gecelerden kaçmak için belkide kendmi yalanlarımla kandırıyorum..Bir çocuğun ölümünü kabullenmek mi daha zor yoksa onu bırakıp gitmek mi??Sorularım peşin sıra kovalıyor yanıtınlamak için artık aynaya bakmıyorum..Aslında bende gizliden gizliye ağlıyorum sanırım itiraf edebildiğim tek şey bu benimde....Çocukluğumla büyürken yanında bende nefes aldım seninle..Omzumdaki desteğinle asıl sen büyüttün beni ve ben seni on dukuzunda bir gençken bir kaldırım köşesinde o ışığın altında terk ettim..Beynime faili meçhul kurşunları sıkarak uzandım öylece kaldırımın köşesine... ışığına bıraktım söyleyemediğim daha bir çok yalanla ve aslında biliyormusun işte en çokta bu dağladı beni..Meçhul yaşadığım hayatıma,meçhul bir ölüm ekledim sadece..Bir kol mesafesi uzaklığında...hepsi bu kadar......


TAYFUN