Merhaba dünya...

sabahı sabah eden naralarım avazımın yarısında kaldı.bilmek istediklerime bin adımı giderken bir adım ileri bir adım geri takip ettim hep.dinlemekle söylemek arasında ki ince çizgide takılı kaldım.bugün soluk almak yasak dediler fakat inadına göğsüm ileri fırladı ve ben kala kaldım bir başıma..çiğerlerimden süzülen bir kendini bilmez dumana boğulmuş şekilde annemi düşündüm yine..uzaktan baktı ve gel yanıma dedi..dışlanmış benliğimle,yanına takatsiz kollarımı bir bulut edasında havada kaparcasına salladım..beni rüzgar anladı birtek,ama savurgan benliğine işlemiş bir benle salladı gitti ve oda umursamadı..ben bu gecede kötüyüm işte anlatmak istediklerime dilim dolanır söyleyemem...sadece vazgeçtiğim korkularım siyahını yüzüme vururken bir duğa iniltisinde bir başımayım,içimdeki çığlıklarımla....hatırlarmısın bilmem fakat ben tam olarakta hatırlamıyorum, bir baraka altında yıkık dökük bir gecede başlamıştık sevişmeye ve o denli devamsızlığı yakalayan bir yönetmenin edasında sanatsız ve ruhsuz kesişi vermişti ellerimiz...o anda dünyamızın yörüngesi kaydı milimetrelerce fakat gözlerdeki çaresiliğimiz dile gelemedi ve günahını haykıramadı belkide...ama olsun demek kadar kalp atışlarımız besledi bizi...hikayenin sonundaki çocuk gibi bir banka oturdum,kaldırıma yakındı sanki bir araba önüne atlayacakmış gibi oldum,elimde bira şişesi...cebimdeki tütün,göz yaşlarımla ıslanmış ama sarmasına deme keyfime....ciğerlerim yine seninle dolu...belki bunu hatırlarsın cebimde tütün dolu terk etmiştin beni belkide ıslak göz yaşlarına bu denli sarılmam ondandır...rüzgar esiyor yine ve bir yaprağın yere sürtme sesi içimi burkuyor....sonbahar aylarını geçtik oysaki mevsim yaseminler zamanı..hani kırılganlıkta açan o narin çiçeklerin zamanı..ahhh demekten başka birşey gelmiyor sabırsız atışmalarımda..bu kadar uzakta durman ne denli doğrudur ki...aslında bende biliyorum güneş doğsada anlamsız yasemin gülüşlerinde bir çiçek edasında benim sen olduğumu bilmeyeceksin....içim desen büyük anlamsız ve yorgun beni korkutan bir ben..yollarım sana çıkmaz ama amasıda yokki bu cümlenin...aynısının tıpkısından farksız bir sesle seni fısıldıyorum...fakat,söylmek istediklerim uyanınca duvarlara sıkışmış şekilde bir ben ve yanlızlık kesişiyor....sararıp solan pencere önündeki,senden kalan çiçeklerin yaprağındaki,kelebeğin uçmak istemesi gibi bir sabahı selamlıyorum içimde bir sen ve kavuşulmaz özlemlerin..savrulup giden yıllarımla ve yaralarımla içimde tek bir cümle çıkıyor ağzımdan merhaba dünya hepsi bu...............


TAYFUN